از زیـرود تـا شهنیـا

سلام خدمت دوستان گرامی!

هیچوقت نمیشه بقیه رو مجبور کرد که به خاطراتت گوش بدن یا بخونن، افراد  معمولاً در مواقع تعریف خاطرات، یه بهونه ای جور میکنن و در میرن، بعضی ها هم که راه فرار ندارن، درست و حسابی گوش نمیدن و فقط بعضی وقتا سری تکون میدن، ولی بعضی ها هم هستند که با اشتیاق خاصی، ماجرا رو تا آخر دنبال میکنن.

حالا من نمیخوام کسی از روی اجبار این خاطره منو بخونه، فقط چون برای خودم یه تجدید خاطره بود و بازگشت به اون دوران، اونو اینجا آوردم، البته بصورت خیلی خلاصه تا کسانی هم که دوست دارن بخونن، زیاد اذیت نشن.

پنج شنبه 26 اردیبهشت 1381، 16 March 2002

بعد از ظهر ساعت 3، بیحوصله و خسته تو اتاق 102 نشسته بودیم و یکی دو روز تعطیلی هم در پیش داشتیم. یه مرتبه روح الله گفت: بچه ها! بیاید بریم غار شاپور.

نیم ساعت بعد: میدون برج، منتظر اتوبوس شیراز

یه نیم ساعتی معطل شدیم تا یه اتوبوس اومد. خوشحال و شادان از اینکه برای آخر هفته مون تونستیم یه برنامه تدوین کنیم سوار اتوبوس شدیم. ولی هنوز از چغادک زیاد دور نشده بودیم که سیامک، دو پا رفت تو حالمون. گفت هفته بعد امتحان داره و هیچی نخونده، سیامکی که شبهای امتحان تخصصی پایان ترم، به ورق بازی و بیخیالی شهره بود، حالا یه امتحان میان ترم درس عمومی رو بهونه کرده بود، فهمیدیم که از اون بهونه هاست، نتونستیم منصرفش کنیم، برازجون فلکه گنجی پیاده شد.

ساعت 7، سه راه دوم کازرون پیاده شدیم و راه افتادیم، پیاده. هل هل کنان و خندان، دیگه قضیه سیامک رو فراموش کرده بودیم. جالب این که هیچ کدوم از ما تا حالا غار شاپور نرفته بود. احسان از شیراز و روح الله از شیروان خراسان و من.

 یه مینی بوس جلومون ترمز زد، رفتیم بالا. امامزاده سید حسین پیاده شدیم. شب رو همونجا اتراق کردیم. می ترسیدیم بخوابیم، چون از اوضاع شب اونجا خبر نداشتیم. آخر شب رفتیم تو نمازخونه. هر کاری کردیم که نخوابیم، نشد. با صدای چند نفر کارگر که برای نماز اومده بودن، بیدار شدیم. نماز خوندیم و راه افتادیم. ساعت 6 بود.

سر راه مقداری گوجه فرنگی و خیار سبز گرفتیم تا با پنیری که با خود از بوشهر آورده بودیم، صبحانه و ناهار خود رو تشکیل بدیم.

یه مزرعه گندم تو راه بود که منظره قشنگی در دل طبیعت بوجود آورده بود، چند تا عکس انداختیم. به یه سه راه رسیدیم که میگفتن سه راه غار. فکر میکردیم نزدیکه. راه افتادیم، هر چه پیاده میرفتیم، نمی رسیدیم. یه کامیون برامون نگه داشت.درباره غار و طریقه رفتن و وضعیت راه، از راننده پرسیدیم. گفت بعد از آبادی باید یه ساعتی از کوه بالا بریم تا به غار برسیم. مسافت زیادی رو باهاش رفتیم، اگه میخواستیم پیاده بیاییم، یه دو ساعتی تو راه بودیم. اول آبادی پیاده شدیم. یه رودخونه قبل از آبادی بود ولی پلش رو آب برده بود، با چند تا تنه درخت، یه راه عبور درست کرده بودن. از رودخونه یه بطری آب برداشتیم. بعد از آبادی، پایین کوه نشستیم و صبحونه خوردیم. یه نفر کتاب به دست، اون نزدیکی ها بود، داشت برای کنکور آماده میشد. ازش خواستیم برامون آب خنک بیاره، بیچاره هم رفت. لباسهامون رو عوض کردیم و لباس راحتی پوشیدیم تا راحت تر از کوه بالا بریم. پسره برامون آب خنک آورد.

کوله پشتی رو برداشتیم و راه افتادیم. همراه با باقیمانده نان و پنیر و گوجه و خیار برای ناهار. ساعت شده بود 8.

یه راه داشت که پر پیچ و خم بود و در بین سنگ ها و بعلت تردد زیاد، تقریباً مشخص بود و همان شده بود به اصطلاح راه غار. ولی ما از اون راه نرفتیم. گفتیم مسافت زیاد می شود، پس تا آنجا که ممکن بود سنگ نوردی کردیم، شده بودیم صخره نورد، یاد استالونه در فیلم صخره نورد افتاده بودیم. 45 دقیقه که رفتیم من احساس سرگیجی و تهوع کردم، فکر میکنم بخاطر تغییر ارتفاع و افت فشار بود. همانجا دراز کشیدم، روح الله و احسان ادامه دادند، گفتم شما برید، من به شما می پیوندم. یه ربع استراحت کردم، راه افتادم، هنوز کمی حالت تهوع داشتم، هر پنج دقیقه می ایستادم و نفسی تازه میکردم.

بعد از نیم ساعت، متوجه یه نفر شدم که با سرعتی حدود سه برابر سرعت من، بالا می آمد، جعبه ای بر دوش داشت، نزدیک تر که آمد، سلام کرد، گفت: بیسکویت، نوشابه ، آبمیوه دارم. گفتم خدا خیرت دهد که به موقع آمدی، یه آب میوه بده. آب میوه رو خوردم، شیرین بود، تهوعم برطرف شد. کوله پشتی رو بچه ها با خود برده بودند، گفتم بالا که رسیدیم پولت را میدهم.

یک ربع طول کشید تا به دهنه غار رسیدیم. یه فرد به ظاهر میانسال اونجا بود که هم راهنما بود و هم نگهبان تا کسی به میراث فرهنگی آسیبی نرساند. از او سراغ روح الله و احسان را گرفتم، با مشخصاتی که میداد، آنها با چراغ به درون غار رفته بودند. 20 دقیقه بعد برگشتند. بعد از چند دقیقه من و احسان رفتیم تو، بدون چراغ خیلی تاریک بود. از هر مسیر، چند راه دیگر منشعب میشد که ممکن بود راه را گم کنیم. از آبی که گوشه ای جمع شده بود، یه بطری برداشتیم و برگشتیم.

راهنما میگفت این غار در زمان شاپور، محل نگهداشتن اسرا بوده است. چند سرباز از این مکان محافظت می کرده اند. راستی نگفتم، اول دهنه غار، مجسمه خود شاپور بود که میگفت به 1700 سال پیش بر میگردد. حدود هزار سال خراب شده بوده و روی زمین افتاده بوده، در سال 1334 اونو تعمیر میکنن و در همون سال، دو تا کتیبه بر دیواره راست و چپ غار نصب میکنن که تاریخچه و جزئیات مجسمه رو روش حک کرده بودن، ولی متأسفانه اوائل انقلاب، بعضی از انقلابیون متعصب که فکر میکردند با از بین بردن این اسناد با ارزش، میتونن ریشه شاهنشاهی رو بخشکونن، اونا رو خراب میکنن، ولی هنوز آثار اون وجود داشت فقط نوشته هاش معلوم نبود.

چیزهای زیادی گفت، کاش همون موقع یادداشت کرده بودم، گفت آخر غار معلوم نیست به کجا میرود. چند سال پیش یک گروه توریست خارجی با امکانات مجهز از قبیل موتور برق و کابل و اکسیژن و ...، تا یک هفته درون غار پیش رفته بودن ولی چیز خاصی پیدا نکرده بودن و به آخرش نرسیدن. دستفروشه میگفت سر از ترکیه در می آورد!!!!!!!!!!!

بقیه نان و پنیرمان را ساعت 1 خوردیم و سرازیر شدیم برای برگشتن. یک ساعت طول کشید تا پای کوه رسیدیم.

به جاده که رسیدیم یه پیکان سواری برامون نگه داشت. تا چنارشیجون (قائمیه) باهاش رفتیم تا راحت تر ماشین گیر بیاد. بهش گفتیم ما رو تا بوشهر ببر، گفت باشه میبرمتون دو هزار تومن، فکر میکنم باورش هم نمی شد که ما دو هزار تومن رو بهش بدیم. حد آرزویش همان دو هزار تومن بود. خلاصه ما رو تا در خوابگاه رسوند. از ما شماره هم گرفت، احتمالاً یکی از آرزوهایش این بود که از نزدیک دانشجو ببیند. خداحافظی کرد و رفت و سفر سیاحتی ما هم تمام شد.

ترکیبات و اصطلاحات محلی:

- دُم دس(dom das): در دسترس بودن

- آمخته (Amokhteh): عادت (همان آموخته به معنای آموزش دیده)

- کُنجیر(konjir): نیشگون

فال این پست

معرفی وبلاگ:

نظرات برجسته پست قبل:

پست قبل یه نیایش از دکتر شریعتی بود. نظرات زیر به دید من، نظرات خوب و قابل تأملی بودند:

نوید گفته: فقط دعا رو خوندم وبلند بلند میگم آمین.

زری گفته: شریعتی معرکه گفته.

محسن گفته: در جواب دعاهای آغازین یه آمین از ته قلب باید گفت شاید اوضاع درست بشه.

احسان گفته: حرف هایی که کاش عملی می شد، دعاست.

خداوندا!

به علمای ما مسئولیت،

و به عوام ما علم،

و به مؤمنان ما روشنایی

و به روشنفکران ما ایمان،

و به متعصبین ما فهم

و به فهمیدگان ما تعصب،

و به زنان ما شعور،

و به مردان ما شرف،

و به پیران ما آگاهی،

و به جوانان ما اصالت،

و به اساتید ما عقیده،

و به دانشجویان ما نیزعقیده،

و به خفتگان ما بیداری،

و به بیداران ما اراده،

و به مبلغان ما حقیقت،

و به دینداران ما دین،

و به نویسندگان ما تعهد،

و به هنرمندان ما درد،

و به شاعران ما شعور،

و به محققان ما هدف،

و به نومیدان ما امید،

و به ضعیفان ما نیرو،

و به محافظه کاران ما گستاخی،

و به نشستگان ما قیام،

و به راکدان ما تکان،

و به مردگان ما حیات،

و به کوران ما نگاه،

و به خاموشان ما فریاد،

و به مسلمانان ما قرآن،

و به شیعیان ما علی،

و به فرقه های ما وحدت،

و به حسودان ما شفا،

و به خودبینان ما انصاف،

و به فحاشان ما ادب،

و به مجاهدان ما صبر،

و به مردم ما خود آگاهی،

و به همه ملت ما،همت تصمیم و استعداد فداکاری و شایستگی نجات و عزت ببخش.

دکتر علی شریعتی

ترکیبات و اصطلاحات محلی:

- زووَهر(zoowahr): عمیق

- کُمپاره(kompareh): نوعی تیر و کمان سنتی که اجزای اصلی آن را سه قسمت تشکیل میدهد: 1- تکه چوب V شکل معمولاً از درخت کـُنار که بعنوان کمان بکار میرود؛ 2- نوار باریک و نازک «روون roowan» که به دو طرف کمان بسته میشود؛ 3- خونک khounak: یک تکه عریض تر و ضخیم تر از جنس همان «روون» یا پارچه جهت نگه داشتن خرده سنگ که در وسط نوار باریک قرار میگیرد. تیر آن نیز خرده سنگ می باشد و جهت شکار پرندگان کوچک عمدتاً گنجشک بکار میرود.

- رووَن(roowan): لاستیک

فال این پست

سلام دوستان عزیز!

یه مدتیه زندگی خیلی برام کسالت بار شده، رو یه برنامه ثابت و بدون تنوع داره پیش میره. از صبح تا غروب سر کار، بعدش حمام، یکی دو ساعت تلویزیون، یکی دو ساعت کامپیوتر و آخرش هم خواب. هر روز.

هر چه فکر میکنم هیچ راه حلی براش سراغ ندارم. یکی از دوستان خیلی خوشبین که همیشه نیمه پر لیوان رو میبینه و اصلاً لیوان رو کاملاً پر میبینه، تونسته تا حدودی منو راضی کنه که شرایطم برای ازدواج خوبه، نه که راضی شده باشم؛ فقط بخاطر اینکه از بس مشکلات رو ناچیز و حل شدنی شمرده، خودم رو به ظاهر باهاش موافق نشون دادم تا بلکه دست از سرم برداره ولی اون خیلی سمج تر از این حرفاست و فکر میکنه اگه شرایط ازدواج منو مهیا کنه خیلی ثواب برده، ولی آخرین بهونه ای که آوردم این بود که باید نیمه گمشده زندگیم رو پیدا کنم، اون هم گفت خوب برو سراغش، گفتم خودش باید بیاد تو زندگیم. میدونین چی جوابم داد؟

گفت: وقتی شما یه مقدار پول یا یه مدرک رو گم میکنین، چقد دنبالش میگردین تا پیداش کنین و کمتر منتظر می شینین تا کسی پیداش کنه و بیاره در خونه. خوب حالا این نیمه گمشده زندگی که هزاران بار و حتی خیلی بیشتر، از این پول و مدارک، مهمتر و معتبرتره. پس باید خودتو به آب و آتیش بزنی تا  بتونی پیداش کنی.

دیگه موندم چی جوابش بدم. شما بودین چی میگفتین؟

ترکیبات و اصطلاحات محلی:

- پتک دل(petek del): حوصله نداشتن، خسته شدن

- سوَینی (soayni): صبح

- سیدّه (seeddeh): مستقیم

فال این پست

معرفی وبلاگ:

وبلاگ (سيلك) silak به قلم اصغر عاشوری که به معرفی هویت فرهنگی و آداب و رسوم گذشته و حال بردخون و همچنین مشاهیر و بزرگان گذشته و نخبگان کنونی بردخون می پردازه.