سلام دوستان عزیز! امیدوارم کیفتون کوک و دماغتون، چاق باشه.
امروز براتون یه شعر محلی در مورد شهنیا داریم. اما قبل از اون، یه خواهشی دارم. دوستان عزیز، شاید بسیاری از شما گمان کنید که نظرات شما، هیچ تأثیری در روند کار ما ندارد و یا اهمیتی به آنها داده نمی شود؛ باور کنید هر نظری که از دید خود شما، کم اهمیت جلوه کند، برای ما یک دنیا ارزش دارد و همین نظرات هستند که به ما امید ادامه راه میدهند و باعث میشوند کار ما، روز به روز بهتر و جالبتر گردد. پس، نظرات، انتقادات و پیشنهادات خود را از ما دریغ نکنید.
و اما شعر:...
دِلـُُم
اِش میت هَمَـش تو شهـنیا بیت
تو تـوریج و میـونِ خلیــا بیـت
نه نوش میت
و نه گِـمنه و نه خـُرما
فـقـط از شهـنیا ناویـت صحـرا
مو سیـش
میگَـَم بـُُرِ پـِی زِندگـونیـت
هَمـََش تو وِل بگـردی که
نوامـیت
بُرِ کـاری
واجـو، وِیمِیـس بیکـار
ایجوری هر کی از تو وامبیت
بیزار
میگوت باشِـت،
مو میکـُنُم کـار
ولی شهـنیا بگوت، وامیکِشُـم
خار
خِـوشـِن شهـنیا،
خِـوشـن پایی پِسیندِش
خِـوشـِن مِیسـور و پُرگـونِِ
شیرینش
خِـوشـِن شهـنیا
بشی شی سایه ی گِز
بُجیکی فِر هاکـوت، گـُنزی
بگوت وِز
خِـوشـِن وَختی
که افتـوش میت بشیت شی
پسـین تنگی، همو آخِر غـرووی
بشیم تو
آمار و سیری بگردیم
گَپ از خِـوشی زِنـدِیـمـو بـزنیـم
تو که اَمـسنی
اِت نـِِدِن
تماتـَش هِـسِـن و نـِِیـرِش
گـرونـِِن
چُخـول و بُلبُـل
و هفـرَنگ و کُـمتــَر
تو سِیـل آکـو، همه جا میـزَنَـن
پَـر
رووا و یوسـپلنگ
و مُشـک و کـََفتار
اِیکِت اسمش اُوُ، تو دَس بگـی
دار
درازی شهـنیا،
حَدیش نیسِـن
هوای با صفاش، شیـراز نیسِـن
بِیِی شِی
هم بشیم بالِی کُـنَرا
بَــیِش شِی رَه بشیم تا حـَدِّ
چَما
هُـکال و
کُـنِرِش، شیریـن مُـثِ شیـر
که هر چه بخوری، هیچی ناوی سیـر
خلاصه سیت
بگم مو طاقتـُم نی
که هاکُنُـم
از شهر گُـل، یه وختـی دوری
شعر: حسین شهنیایی
ارسال: مجید حصیری- خبرنگار افتخاری وبلاگ